ผักบุ้ง

ผักบุ้ง

ชื่อสามัญ : Thai Water Convolvulus
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Ipomoea aquatica Foisk./ lpomoea reptans Poir. ( Syn. )
ชื่ออื่น : กรุงเทพฯเรียกว่า ผักทอดยอด ภาคกลางเรียกว่า ผักบุ้งไทย ทั่วไปเรียกว่า ผักบุ้ง ฉาน-แม่ฮ่องสอน เรียกว่า ผักบุ้งแดง ผักบุ้งไทย ผักบุ้งนา กำจร
ถิ่นกำเนิด : ผักบุ้งเป็นผักพื้นบ้านของไทย

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ : ผักบุ้งเป็นพืชน้ำและเป็นพืชล้มลุก ลำต้นเลื้อยทอดไปตามน้ำ หรือในที่ลุ่มที่มีความชื้น หรือในที่ดินเเฉะ ลำต้นกลวงสีเขียว มีข้อปล้องและมัรากออกตามข้อได้ ใบเป็นใบเดี่ยวออกแบบสลับ เช่น รูปไข่ รูปไข่แถบขอบขนาด รูปหอก รูปหัวลูกศร ขอบใบเรีบยหรือมีควั่นเล็กน้อย ดอกตามช่อออกประมาณ 1-5 ดอก
ฤดูกาล : ผักบุ้งทอดยอดตลอดปี โดยเฉพาะหน้าฝนจะให้ยอดมาก
แหล่งปลูก : ขึ้นได้ทั่วไปตามแหล่งน้ำและบริเวณที่ชื้นแฉะ
การกิน : ผักบุ้งไทยกินยอดอ่อนและใบอ่อนเป็นผักสดจิ้มน้ำพริกกินกับส้มตำหรือจะนำไปแกงก็ได้

สรรพคุณทางยา : ผักบุ้ง ใช้ถอนพิษเบื่อเมา ราก มีรสจืดเฝื่อนใช้ถอนพิษสำแดง
คุณค่าอาหาร : ผักบุ้ง 100 กรัม ให้พลังงาน 22 กิโลแคลลอรี ประกอบด้วย เส้นใย 101 กรัม แคลเซียม 3 มิลลิกรัม ฟอสฟอรัส 22 มิลลิกรัม เหล็ก 3 มิลลิกรัม วิตามินเอ 11 , 447 iu . วิตามินบี2 0.17 มิลลิกรัม วิตามินซี 14 มิลลิกรัม

แหล่งที่มา : แสงแดด . ผัก 333 ชนิด คุณค่าอาหารและการกิน . กรุงเทพฯ : แสงแดด , 2548 .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s